Kołysał nas zachodni wiatr,

Brzeg gdzieś za rufą został.

I nagle ktoś jak papier zbladł:

Sztorm idzie, panie bosman!



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



Z zasłony ołowianych chmur

Ulewa spadła nagle.

Rzucało nami w górę, w dół,

I fala zmyła żagle.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta! - Hej!



Gdzie został ciepły, cichy kąt

I brzegu kształt znajomy?

Zasnuły mgły daleki ląd

Dokładnie, z każdej strony.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Nie daję łajbie żadnych szans!

Dziesięć w skali Beauforta!



O pokład znów uderzył deszcz

I padał już do rana.

Piekielnie ciężki to był rejs,

Szczególnie dla bosmana.



A bosman tylko zapiął płaszcz

I zaklął: - Ech, do czorta!

Przedziwne czasem sny się ma!

Dziesięć w skali Beauforta! / *3



 



Posłuchaj, co Ci powiem dziś:

Już jesteś niepotrzebna mi.

Już zapomniałem chwile te -

Zły los i łzy, marzenia, sny...

Powrócisz do mnie tylko w śnie.



Dziś jeszcze, jak każdego dnia,

Tęsknimy czasem Ty i ja.

A rano gdy budzimy się

Na innej ulicy i w innym mieście,

Mówimy: to nie pech, że wreszcie

Jesteśmy sobie niepotrzebni.



Już zapomniałem smutne dni,

Nie wracam do minionych chwil.

Nie warto przecież - dobrze wiem.

Czy mam wybaczyć Ci czy nie?

Posłuchaj, co Ci powiem dziś:

Już nie chcę wracać do tych dni.